İLETİŞİM NEDEN ÖNEMLİDİR?

Cinsel aktiviteler birçok bluğ çağı gençte erken başlar. Dış ülkelerde 15 yaşındaki gençlerin %37'si cinsel birleşmede bulunmuş gözükmektedir. Ülkemizde bu oran az olmasına rağmen, ailelerin çocuklarının davranışları hakkında çok az bilgiye sahip oldukları açıktır. Toplumumuzdaki tutuculuk çocuklarını kendilerinde daha da uzaklaştırmaktadır.

Her üç milyon genç (cinsel birleşmede bulunmuş gençlerin yaklaşık dörtte biri) STD (Sexual Transmission Diseases) adı verilen; cinsel yolla bulaşan hastalıklardan birine yakalanmktadır. Bel soğukluğu bu hastalıkların en yaygınıdır ve yaşı ilerlemiş insanlara göre gençlerde daha çok görülür.

Ailelerin birçoğu kızlarının bakire, oğullarınında bakir olduğunu zannederler. Oysa bu düşünce yanlıştır. Çünkü bu tür düşünceye sahip olan insanların yaklaşık %82'sinin çocukları cinsel birleşmede bulunmuşlardır.

AİLELER VE ÇOCUKLARI KONUŞABİLİYOR MU?

Maalesef yeteri kadar değil. HIV'in küresel gelişiminde etkilenen populasyon grubunun gençler olduğu düşünülürse, ailelerin çocukları ile AIDS ve HIV hakkında ya hiç yada yetersiz konuştukları ortaya çıkmaktadır. Tabii burda ailenin AIDS hakkında ne kadar bilgiye sahip olduğuda göz önünde bulundurulması gereken çok önemli bir unsurdur. Bazı aileler ise çocukları ile AIDS hakkında konuştuklarını düşünürler fakat hiçbiri seksüel aktivitelerin ve güvenli seksin gerekliliğini kabul etmez.

Yapılan araştırmalarda, gençlerin %40'ı HIV'den korunma, %47'si seksüel davranışların düzenlenmesi ve %73'ü de prezervatifin nasıl kullanılacağı konusunda yeterli bilgiye sahiptir. Bu değerleri ülkemiz açısından oranladığımızda çıkan rakamlar ürkütücü olmaktadır.

Gençlerin birçoğu cinsel konuları aileleri ile konuşmaktan çekinirler. Bu davranış çok doğaldır. Bu nedenle bu tür bilgileri danışmak için bir aile yakınını yada bir arkadaşlarını seçerler. Buda bir ilerleme sayılabilir ancak çoğu zaman yanlış bilgiler edinmekle sonuçlanabilir.

AİLELERİN ROLÜ NEDİR?

Aileler, çocuklarının davranışlarını kısıtlayabilir yada kontrol altında tutabilir. Bu da ancak onlarla yeterli iletişimi kurarak yada onlara örnek olarak olabilir. Ailelerin çocuklara karşı ılımlı davranışları, bu tür konuları konuşurken bir aile ferdinden çok, bir arkadaş gibi davranmaları, çocukların bu tür konuları konuşmak için başkaları yerine kendi ailesini seçmesini sağlayacaktır.

Ailelerin, bu tür konularda çocuklarına örnek olmamaları yada konuşmak yerine kaçmayı seçmeleri, çocuğun doğası üzerinde değişiklikler meydana getirebilir. Bu da çocuğun HIV/AIDS ve önlenmesi konusunda gelecekteki tutumunuda etkileyecektir.

Aileler çocukları ile bu tür konuşları konuşmaktan çekinmekte yada korkmaktadır. Kimi ailede çocuklarının kendi cinsleriyle cinsel aktivitede bulunmasından korkmaktadır. Aslında ilişki ne tür olursa olsun, önemli olan bu ilişki sırasında meydana gelebilecek hastalıklardan korunmanın yollarının hem aile hemde çocuk tarafından tam olarak bilinmesidir.

Erdem Ünal